SHPËRNDAJE

 

Ato ishin ulur në divanin e Neslihan abllës – një divan i kaltër, qafë palloi – dhe pinin kafe. Pinin qetë, pa u ngutur fare, dhe herë pas here ia hidhnin sytë një qilimi të trashë kinez, të cilin e lartpërmendura e kishte blerë në një shitore afgane. Pasdita ishte e re, përjashta uturinin makinat, por Neslihani ishte e mërzitur dhe, sikur të mos shkonin fqinjet për ta ngushëlluar pak, kish mundësi ta hapte një shishe me wisky dhe të bëhej tapë. Ashtu bënte kur zihej me ndonjërin nga ata zorrakët e saj.
Eh, jeta është teatër, tha e zoja e shtëpisë. Bile, bile, po të shkosh më larg, jeta është edhe më e qelbur se teatri. Tamam kur e futa në grusht Arsllanin, këtë tataloshin e fundit, e kuptova mirë domethënien e kësaj pune. Krejt hapansëz, kur s’ e kisha parë as në ëndërr, më vjen te dera ai xhagajduri, Reshati, dhe ma kërkon unazën. Ani t’ ishte ndonjë unazë e shtrenjtë, me perla e diamante, hajde – hajde, po kjo ishte një unazë e thjeshtë, nga floriri i bardhë, dhe s’ i pat kushtuar më shumë se njëmijë e pesëqind marka. Ama shko e thuaj atij… Unazën ta unazën e donte… Se kush ia kishte hapur portën e jashtme dhe tani ma kishte zënë derën si polic. Unazën ta unazën e donte… Me çdo kusht duhesha t’ ia jap.
” Cilën unazë, more sojsëz,” e pyeta. “ Se edhe tjerët më kanë dhënë unaza, qafore, bylyzykë e lloj lloj peshqeshesh, po s’ kanë ardhur të mi kërkojnë prapa. Përse duhet ta kthej ty?”
“ Se ta kam blerë me djersën time,” tha prekudi. “ Tani që je lidhur me një tjetër, s’ bën keq të ma japësh, se dua ta hedh në qenef. Nuk e kish pasur fatin për vend më të mirë.”
Që t’ ua them të drejtën, mundesha t’ ia jepja atë të mallkuar dhe ta bëja def, po mu n’ ato dekika u hap dera e jashme dhe dikush hyri brenda e ngjiti shkallët. Po vinte përpjetë, drejt derës time… Qysh leshin ta dija se ishte bash Arslani? Ai pat filluar të vinte natë për natë te unë. Merreni me mend pamjen: Neslihani – në prag të derës, si ato kurvat italiane, Reshati nja tre hapa më larg, kurse Arsllani nja katër shkallë më poshtë, duke na shikuar si idiot. Si në teatro. Tre jabanxhinj në shkallët e një shtëpie. Arsllani – katran i zi, unë – në rrobe de chambre, ndërsa Reshati – i ngërdheshur si ata trincakët e fshatrave të Bosforit.
“ Mos është ky ai nafakalliu?” më pyet mua.
“ Ky vetë,” i them për inatë dhe dua ta godas me papuçe. Ku ta dija se Arsllani ishte dilenxhi dhe mua ma kishte thënë të kundërtën. Unë isha njohur rastësisht me të, deri sa po hante darkë në Al Paçino dhe po kuvendonte me Irfetën. Ai ma porositi edhe mua një pizzë dhe pastaj – llaf pas llafi – dhe përfundoi në krevatin tim. Ama Reshatin e prita më këmbë të para.
“ Pse më pyete zotrote?” i thash. “ As ai nuk është më i keq se ti. Azilant hesapi.”
Allah korusun. Atij i hipën ca lulëkuqe në fytyrë dhe përpak s’ ma veshi një shuplakë.
“ Ky azilant?” m’ u ngërdhesh mua. “ Ate kallxoja tjetërkujt. Ky s’ është azilant, po hajn i pulave. Ky vjedh për ta turpëruar popullin e vet. Ky i vjedh edhe fëmijët e vet për t’ i blerë ato tangat që të hyjnë në lug të bythës.”
Ai tjetri, pra, që më kishte shitur mend se ishte njeri i madh, e rrasi kokën te këmbët.
“ Më fal, o Reshat, po s’ e dija që ka qenë fundërrliçka jote,” i tha Reshatit. ” Se ta dija që është ngjeshur edhe me ty, kurrë s’ ia kisha shkelur pragun. Pasha Zotin.”
O, të vjen të plasësh nga inati. S’ mjaftonte që njëri më ciritej para surratit, veçse duhej edhe një tjetër për të më quajtur fundërrliçkë. Për Zotin, ta kisha një kobure, i vrisja të dytë në vend. Vallahi, bilahi! Aty do t’ i palosja… Përpara derës time…
Ky xhakalli po, memzi e kishte pritur atë fjalë.
” A di çka,” i tha Arsllanit. ” Shiko punën tënde, se me kend flej e me kend zgjohem unë është – punë për mua. Unë kam ardhur ta marr një send dhe ta lë këtë shoqen të qetë. Po nëse ti e di se kjo është fundërrliçkë, edhe kjo duhet ta dijë që je hajn i rëndomtë. Ju, ç’ është e drejta, jeni si të qepur për njëri tjetrin. Ti je mashtrues dhe kjo është mashtruese. Po para se t’ i bashkosh goglat me të, bën mirë ta mësosh pozitën tënde. Pyete këtë shoqen cili je në radhë: i dhjeti, i nëntëmbdhjeti apo i njëzetenënti? Se kjo shoqja nuk është abdall si po mendon ti. Kjo na ka mashtruar të gjithëve nga pak.”
Pastaj m’ u drejtua mua.
” A po ma jep atë dreq unaze e të zhdukem apo të vazhdoj me këto që kam filluar? Unë do të preferoja të zhdukem.”
Çka leshin të bëja? Të vazhdoja me Reshatin, llafet bëheshin tërkuzë dhe dikush mund ta thërriste Policinë. Ta nxirja nga gishti atë të mallkuar e t’ ia jepja pa llafe, as ajo nuk shkonte. Dikur, kur e pash që s’ bënte ndryshe, e nxora unazën nga sirtari dhe e bëra def nga dera ime. Benim nazarëmda kaybolur… Ky gubani tjetër pra, Arsllani, ishte ngrirë në vend. Thua se njëmend s’ e dinte që isha ngalasur me burra tjerë dhe duhej t’ ia dorëzoja listen e tyre.
S’ di për çka më merte. Ai ishte i martuar, kishte fëmijë, dhe e shoqja, një hundëmadhe nga Bifolaku, dukej e urtë, e ndershme, familjare. Mjerisht, Arslani s’i donte gratë e ndershme, Arslani i donte orospiat. Keni parë tuaf më të qelbur? Ai duhej të ma dinte për nderë që e kisha futur në krevat dhe i kisha thënë të shkonte te fëmijët, po qejfi ia donte prapë të ngjishej me mua. Jok, xhanëm. Ai qëndronte aty poshtë, pranë parmakut të dritares, dhe më shikonte si Marty, ai artisti anglez, që i ka sytë si kokrrat e zagarit.
” Hë, more? Ça mutin po më shikon?” i thash. “ Pse s’ po shkon te plaka jote, po ke ardhur këtu? Kush të ka thënë që jam fundërrliçka e tij apo e jote?”
Heshtje e madhe… Njëherë s’ tha gjë. Pastaj, pasi më pa me ata sytë e klyshit të trembur, e mori veten.
“ Ani çka,” m’ u krekos. ” E tërë Malmja e dinë që je fundërrliçkë. Mjafton të dalim në Pazar, që ta kuptoj se kush ka qenë e kush s’ ka qenë në krevatin tënd. Unë jam i martuar, moj motër. Kam grua, kam fëmijë…”
Keni dëgjuar diçka të ngjashme? Ai – vetëm pse ke shkuar në disko dhe ke ngrënë një hamburger me të – mendon se të ka në grusht dhe mundet me t’ i zgjidhur brekët kur t’ i teket… Kushedi çka mendonte hajvani. Kryesorja, ai s’ ishte i humbur, se ia kisha paguar taksën me kohë: e kisha ftuar në krevat, e kisha mbështjellë me jorgan dhe – të nesërmen – i kisha dhënë mëngjes. Ça mund të bëja më tepër për atë morr?”
” Ani kur paske grua e fëmijë, çka leshin ke ardhur këtu,” e pyeta. “Ik te plaka jote, more dinsëz,” i thash dhe e përplasa derën.
O, për kokë të Gurabije anés, atë ditë jam betuar që kurrë, ama kurrën e kurrës, të mos lë këmbë shqiptari, kurdi apo arapi të shkelë në sallonin tim. Se s’ ka burra më të qelbur. Isha aq e prekur saqë deshta ta hap atë shishen e madhe me wisky e t’ i thej krejt ato gotat që m’ i ka dhënë Miftari. Vallahi. M’ erdhi t’ i flakë të gjithë ata fustane, ato këmisha, ato xhaketa e ato këpucë që kam marrë prej myslimanëve.
Ajo i fshiu lotët me dorë dhe përsëri ua mbushi filxhanat komshikave të saj. Ato e donin kafen të fortë dhe, herë pas here, shërbeheshin me ndonjë biskotë xhenxhefili. Pinin me naze, për pa i shtruar shumë pyetje, se e dinin që Neslihani ishte delikate dhe kishte nevojë ta zbrazte barllakun. Në rastin e kundërt, ajo mund të katandisej në Spitalin Universitar e atje s’ u jepte kush as kafe, as biskota. Aq larg kishte shkuar puna.
S’ di çka më ka gjetur, tha Neslihani pak më vonë, pasi heshti një kohë si ato që pinin kafe dhe s’ e hapnin gojën. Jam betuar me qindra herë t’ iu shmangem shiptarëve, po sido që kam bërë, gjithmonë kam ngecur në prehrin e tyre. S’ ka nevojë të marr tjetër shembull pos Reshatit… Unë e njoh atë sklepc qe dymbdhjetë vjet dhe e di se është një gjarpër i vërtetë. Si ato kobrat që e kafshojnë njeriun dhe e mbytin në vend. Megjithate, ai ma hëngri zemrën e m’ u rras në krevat. O, për Zotin, s’ kam hiç haber qysh m’ i zhveshi rrobat dhe më shndërroi në një tatarajkë të vërtetë. Madje edhe më shumë. Ku ta dijsh tani? Unë mbase jam vërtet kurvë, se s’ po mundem ta zaptoj llapën, dhe po shaj si ato orospiat e Stambollit… Thonë se ato janë shumë të pacipa…
Ajo lëshoi një pshertimë të thellë, dramatike, thua se qëndronte në zgrip të vetëvrasjes, por në të vërtetë s’ ishte aq e dëshpëruar, sa të kërcente nga ballkoni i shtëpisë. Përkundrazi, tani që ishte e rrethuar nga fqinjet e saj dhe ato e dëgjonin heshtur, pa e nxjerrë asnjë fjalë nga goja, Neslihani e pa si të përshtashme t’ i qajë hallet e saj. Ato që i ndodhnin asaj s’ ishin gjëra të rëndomta. Ato duhej t’ i dinte e tërë lagjeja dhe i tërë qyteti.
Ec e bjeri në fije kësaj pune, tha ajo. Sa shumë e kam dashur atë qen. Më kujtohen edhe gjërat më të vogla që kemi bërë sëbashku. Mbaj mend fejesën tonë, unë dhe ai ishim në Kramer, festivali sapo kishte filluar, dhe njerëzit hanin, pinin, çirreshin dhe shtyheshin aq shumë, sa që m’ i bënë copa – copa sandallet e kuqe. Mbaj mend Tenerifen dhe atë shpatin e bukur, shpatin e gjelbër, që duhej t’ ishte qilimi më i bukur i botës. Tani s’ po më kujtohet emri, por më kujtohen arat e mbjella me banane, hurmat, palmet dhe papajat. Papajat s’ kanë degë si mollat apo dardhat apo hurmat dhe frutat e tyre dalin drejt e nga trungu. Dhe mbaj mend qysh endeshim nëpër Santa Kruz, dorë për dore, nëpër shitoret e ca tyxharëve hindus që shisnin parfyme, kamera e manjetofone të markave të ndryshme. Ata donin të na shisnin ndonjë plaçkë, nevër mind çka, për arsye se ishim një çift i rrallë, çift simpatik… Juve u duket e pabesueshme, por halá e kam një paco rabane që ma bleu në Los Kristianos… E kisha dhe atë unazën e qelbur që ma mori atë ditë…
Eh, ai është shumë i prapë. S’ e keni parë si bëhet kur i hipin xhindet në kokë. Atëherë është në gjendje të ta veshë një shuplakë dhe të të fyej për jetë… Ai, ç’ është e drejta, më ka fyer aq shpesh, sa s’ia falë kurrë në jetë… Megjithate, kjo s’ është më e keqja. Mua pak më bën se më ka quajtur kurvë – e parazite – e vrimë qenefi – e lloj lloj gjërash tjera… Unë, ç’ është e drejta, jam edhe kurvë – edhe parazite – edhe vrimë qenefi – për arsyen e thjeshtë se s’ mundem t’i bëj tri gjëra në të njejtën kohë… S’mundesha edhe të punoj, edhe t’i gatuaj, edhe të ngjishem me të… Shi për atë arsye, pra, që më bëri edhe mashtruese para Arslanit, më ka prekur shumë dhe kurrë – ama kurrë – s’ do t’ ia harroj atë gjest të poshtër…
” S’ ka gjë të keqe n’ ato punë, o Hanko, ” i tha Arzie ablla. ” Ate e bëjmë të gjitha, se jemi gra, dhe kemi nevojë për gjimbajtëse, tanga, kondome, pesarë, spirala, krema e lloj lloj gjërash tjera, që burrat s’ i përdorin. Duhet medoemos t’ i mashtrojmë nga pak, nëse duam të vishemi e të rrojmë si myslimane.”
” Ate e dinë të gjitha gratë e botës, po s’ e dinë myslimanët,” ia ktheu Hankua.” Ajo që thua është shumë e vërtetë. Edhe unë kam mashtruar ca burra, por asnjërin s’ e kam lëshuar duarzbrazët. Në vend të parave i kam shpërblyer me byrekë, ajran, llokume, kafe, televizor, dyshek dhe këto tuçkat e mia, që s’ i gjen n’ asnjë disko të botës. Por nuk i kam sharë si bëjnë ata. Ai më ofendoi aq keq, sa që edhe një shaklaman si Arsllani më quajti orospi dhe filloi ta pyeste veten nëse ishte i nëntëmbëdhjeti apo i njëzetenënti… Thuaj çka të duash, po këta hajvanë janë goxha të aftë në matematikë, se gjynahet e veta nuk i shkruajnë në letër, por gjynahet tona i bëjnë me tabelë të shumëzimit…”
Që t’ ua them të drejtën, vazhdoi Neslihani, unë s’ e di sa meshkuj kam patur. Jo se kam qenë e dobët në matematikë, por s’ kam dashur dhe s’ dua ta kujtoj numrin e tyre. Kjo është e tëra.
Sa isha e re, mentoja se jeta është teatër dhe unë isha aktrisa e vetme në botë. O, kqyresha në pasqyrë dhe fantazoja se mundesha ta luaj cilindo rol femre në botë. Nuk më hante palla as për Gurabijen, as për Sefedinin, as për kushërirat që më qortonin për të mirë. Nuk më hante palla as për jemekët që gatuante nëna, as për për perdet që qepnin tezet e mia. Unë isha e sigurt, njëmijë herë e sigurt, se do ta merja një milioner. Hiç s’ më prishte punë a ishte plak apo i ri, i trashë apo i hollë, i bukur apo shëmtuar. Mjaft që ishte – milioner dhe kishte dy tri sherbëtore. Për fatin tim, milionerët s’ donin të kenë punë me mua. Ata s’ i donin gratë e bukura, po ato të mençurat. Atëherë, çka leshin mundesha të bëja? Asgjë. Ama hiç. Atëherë, për inatin e tyre nisa të ngjishem me dyqanxhinj, hajdutë, gangsterë, sarhoshë, drogaxhinj dhe arnautë. Njëri prej arnautëve ishte Reshati. Më i urti, më i keqi dhe më i poshtri prej tyre. Ai ma ka fërkuar shpinën dhe ma ka ngrënë jetën si byrek… Haram i qofshin ata që ia kam gatuar me dorën time… Haram i qofshin ato netët që kam kaluar me të… Shumë kalpsëz dhe zemërzi më doli…
Ajo u pikëllua përsëri dhe, pa marrë leje nga Arzia, e ndezi një cigare të re. Zakonisht, Neslihani s’ e pinte duhanin, por kur prekej jasht mase dhe zemra e saj donte të shkrifej në lotë, atëherë e ndizte ndonjë blend, sepse tymi i duhanit dhe prania e shoqeve e çlironin nga barra që i rëndonte në shpirt.
Ta hajë Dreqi këtë punë, tha ajo, duke i fshirë lotët me pecetë. Atëbotë mendoja se mund ta fus në dorë cilindo mashkull që më pëlqente. Mjaftonte të krihesha pak, të vishesha ala franga, dhe t’ i dilja përpara atij tahtirivanit që s’ bënte tjetër pos shfletonte kitabe të trashë. E kam fjalën për atë gjarpërin që më poshtroi atë ditë. Mendoja se, duke ia dëftuar gjymtyrët e trupit, do ta dalldisja aq shumë, sa të ma shkruante një çek të mirë. Qysh dreqin ta dija se ai do më ngallmonte në kryq? Qysh dreqin të dija se do më lente invalide, me krah të thyer?
Në fillim ishim shumë të lumtur. Ai ma bleu një unazë nga floriri i bardhë, vëthë që shkonin me unazën, qafore, ca palë mbathje të markës chanelle dhe një orë të bukur, me rrip të kuq. Ishim aq të lumtur sa s’ dëftohet me fjalë. Mjerisht, unë jam rritur e lazdruar dhe nuk i shkoja për huji. Kur bënim ndonjë pauzë të shkurtër, flisnim për gjëra të ndryshme, fëmijrinë tonë, rininë tonë, burrat që kisha patur unë, gratë që kishte patur ai, për Irfetën, për meshkujt e Irfetes, dhe natyrisht, për ndarjet… Ndarjet janë të poshtra… Edhe ai ishte razi me mua… Kujt i shkonte mendja se ai, deri sa flisnim si burrë e grua, i shkruante të gjitha në kokë dhe një ditë, kur do të ziheshim për xingla mingla, do m’ i përplaste në fytyrë… Kujt i shkonte ndër mend se ato kujtime një ditë do më goditnin në kokë si kokrrat e breshërit? Për kokë të Gurabijes, që më ka sjellë në jetë, ka çaste kur dëshiroj ta kem një kobure dhe ta qëlloj mu n’ atë tureçkën e qeshur. Jo se kam qejf të kalbem në burg, por t’ i dëftoj se kurrë, ama kurrë, s’ jam ngjeshur me gjithë ata burra. Mos tjetër, ju – të paktën – e dini se ajo është një gënjeshtër me bisht.
Okej, unë kam patur shumë meshkuj. Ate e di unë, e di Gurabia, e dinë komshikat, por kurrë s’ i kam patur njëzet e nëntë, si tha ai tarrtakaçi i poshtër. Me hesap timin, unë jam martuar vetëm dy herë. As më pak e as më shumë, veçse dy herë. Ajo, që jam fejuar shpesh dhe, n’ atë mënyrë, jam pajisur me xhingla – mingla, nuk do të thotë se kam qenë grua e secilit burrë. Si thoni? Se po ju pyes si motrat. Mos është më mirë të dal n’ atë rrugën që quhet Çerleks Gatan dhe të ngjishem me të krishterë? Jo, ate s’ e bëj kurrë. Unë jam myslimane dhe besoj se Allahu më ka jaradisur për myslimanë. Ju e dini se gjithmonë, ama gjithmonë, i kam ndenjur besnike atij njeriu që më ka mbajtur me bukë. Ajo, që me njërin kam shkuar një javë e me tjetrin një vit, nuk dëshmon për tjetër veçse që, ai i pari ishte cingun e dorështrënguar, ndërsa ky tjetri mysliman e zemërbardhë.
Unë kam patur shumë dashnorë. Ca kanë qenë vetëm dashnorë, të tjerët më kanë mbajtur me bukë e me ujë e me veshëmbathje, për pa kërkuar asnjë pfenik prej meje. Është e vërtetë se jam cingune dhe s’ dua ta ndaj djersën teme me një tjetër. Ai mashkull, që do të ndajë krevat me mua, duhet të paguaj. Jo siç bëjnë këta shasharanët suedezë, por siç bëjnë myslimanët e vërtetë, myslimanët e ndershëm, që ta blejnë zemrën me unaza, hallka, vëthë e pellushe. Mua nuk m’ intereson se çfarë zanati kanë. Si t’ iu shkojë për shtati, le të vjedhin, le të plaçkitin, bile le të thejnë edhe banka… E rëndësishme është që ata duhet të ma vënë një shishe parfumi në dorë osendonjë mijshe në tavolinë… Nëse s’janë të aftë për atë punë, le të shkojnë e le të fërkohen me suedeze, finlandeze e italiane, se ato janë idiote. A keni dëgjuar si bëjnë suedezet? Ato i marrin dashnorët dhe shkojnë në disko, por secili paguan per vete. O, pasha Zotin, ato s’ janë normale. Ato janë kafshë të vërteta.
“ Ama edhe koprracia, o Hanko, s’ ka hije,” e qortoi Didar ablla. “ Mos harro, zemra ime, se suedezët kanë adete tjera dhe ti po hynë në gjynah me myslimanët e ngratë. Me ato që kam dëgjuar, shqiptarët të kanë mbajtur më mirë se Jovankën. Shiko duart tua, pastaj hape gojën. Mua më duket se të kanë peshuar me ar.”
Didar ablla ishte nga Travniku. Një zonjë grua, e ndershme dhe shumë e respektuar, por e kishte një shprehi të keqe: nuk i fshihte mendimet e saj. Ajo e donte Neslihanin dhe e mësonte për të mirë. Por ajo – pa e ditur se qysh – kishte konstatuar se Hankua, përkundër asaj që thonte, e kishte veshur çdo gisht të dorës me nga dy tri unaza.
Tani sytë e Neslihanit u ftohën dhe veshën një ngjyrë akulli. Replika e asaj plakës së mallkuar nuk i pëlqeu fare.
” E çka di ti, o Didar ablla?” e pyeti Neslihani. Ti sapo ke ardhur këtu dhe hala s’ e ke zgjidhur shaminë nga koka. Prit edhe pak, deri sa të njihesh me gjinden. Mos shko më larg, po fillo me mua. Ça kam unë që kam robtuar pesëmbëdhjetë vjet me radhë? Mos kam patent makine? Mos kam makinë? Jo, s’ kam. Kam këto unazat e shtrenjta, të cilat i kam blerë me këtë simiten e shqyer në gjitha qoshet. Aq kam… Pa sa i përket sevdasë, harroe atë punë, se myslimanët – s’ ka lidhje nga kanë ardhur – janë më të poshtër se qafirët. Unë s’e njoh një arnaut apo arab që më ka trajtuar më shumë se një kurvë. Pardon, se u nguta pak. Mehmeti më ka trajtuar mirë… Ama sa fillova t’ ia përmend diskot dhe meshkujt, ma dha shqelmin dhe e prishi kurorën. Unë mora unazën, ai e mori djalin. Dhe zotrote do që unë të jem e drejtë, e mirë, e gëzuar… E si mund të jem e gëzuar kur evlati im më quan Hanko ndërsa njerkën – nënë?! Merre me mend! Fëmia që kam pjellë unë ikën prej meje sikur jam nepërkë dhe e përqafon ate që e mëson se – Hankua është kurvë… Hankua çmendet pas burrave… Hankua shkon në disko… Hankua fle natë për natë me një burrë të panjohur… Jazëk i qoftë!.. Unë kurrë s’ kam qenë kurvë, por jeta më ka bërë kurvë… Zullumi…”
“ Pasha Zotin, ate s’ e ke merituar,” tha një zonjë e trashë, e ulur në kolltukun anësor. “ E urtë ke qenë si melaqe. Pakëz nervoze, po e urtë dhe e bindur. Perdet që i bëje ti, s’ i bënte as Osa, ajo suedezja që ka dyqan privat.”
” Ama ai s’ ma dinte, Havishe ablla. Ai me çdo kusht donte të ma plaste cipën. Dhe ma plasi, se më shndërroi në një shakë. Pas asaj që më bëri me çunin, s’ kisha tjetër dëshirë pos të shkoj me burra dhe t’ i hakmerrem. Allahun e kam dëshmitar…”
Sëpari fillova me një arab, vazhdoi ajo. N’ atë kohë s’ kishte shumë arabë si tani. Ishin nja pesë a gjashtë dhe të gjithë studjonin në Lund. Ai Abdel Qerimi s’ ishte i interesuar për mua dhe, kur mori vesh që kam qenë e martuar, u ftoh fare.
Pastaj shkova në Tekirdag dhe e takova Alixhanin, dashnorin e parë në jetën time. Për fat të keq, ai ishte martuar dhe kishte tre fëmijë… Një djalë e dy çika… Bleva dy bileta aeroplani, se ai s’ kishte pare, dhe shkuam në Alania, po dashuria jonë ishte vyshkur. U çmallëm pak, u fërkuam dhe u ndamë sikur s’ ishim njohur kurrë.
Atëherë vendosa të shkoj në Gjermani. Isha e re, njëzetesavjeçare, dhe mendoja se çdo gjë që fluturonte kapej me dorë. Atje e kisha një kushëri të largët, Kenanin, dhe kisha shpresa të jetoja me të, por edhe ai ma punoi. Ai më mbajti nja gjashtë muaj dhe pastaj më nisi për në Suedi…
Eh, kush i kujton ato kohë… Isha më e zhveshur se ato zezaçkat që ecin me cica përjashta. As kisha punë, as kisha banesë, as kisha pare. Po e kisha Allahun pranë, se takova Miftarin, një arnaut, dhe ai ma çeli derën. Ai ishte ndarë nga gruaja dhe punonte në Fabrikën e kanaçeve. Pa një pa dy, iu rrasa në krevat dhe – dola nga kriza. Atëbotë Miftari jetonte në Kirseberg dhe fitonte mirë, po të dy e dinim që s’ jemi për njëri tjetrin. Ai ishte më i madh dhe nuk më kishte premtuar gjë pos bukës, ujit dhe krevatit që ia kishte marrë gruas së tij dhe e ruante për kujtim.
Nuk zgjati shumë dhe unë e gjeta një punë në Spitalin e Malmes. S’ ishte ndonjë punë e hajrit, por bereqat versën. Shef i atij sektori ishte Sherafedini, një temerruc nga Banja Luka… Edhe ai ishte burrë i mirë, po shumë xheloz dhe i poshtër. Ai donte të ndanim gjithçka për gjysmë. Qiranë – për gjysmë, benzinën e makinës – përgjysmë, telefonin – përgjysmë, elektricitetin, miellin, vajin, gjithçka përgjysmë. Tamam siç bëjnë suedezët…
Edhe ate e çova në rrotë të sëmës dhe vazhdova të jetoj si beqare. Ashtu kam jetuar goxha do kohë, deri sa e takova Safetin, atë arnautin e thatë nga Shkupi. Ai dukej njeri i mirë, njeri i urtë. Se mos më kishte dëftuar që merrej me droga? As ate nuk e doja fare, por isha e kënaqur me jetën që bëja. Ai fitonte mirë… Atë vit e blemë një audi dhe unë provoja ta marrë patentin. Po arnautet janë xhelozë. Sa t’ i buzëqeshësh dikujt, qoftë edhe instruktorit të makinës, atyre iu hipin xhindët në kokë. E njejta ndodhi edhe me Safetin… Njësoj si me të gjithë myslimanët që kam njohur…
“ Krejt meshkujt janë xhelozë,” tha Zekie ablla. “Si gjelat që zihen për pula. ” Tani s’ po më kujtohet mirë po, mos qofsha gabim, atëherë u shpërngule te ai djali i Rogovës?”
“ Jo, po e ngatërrove Imerin me Destanin, Zekie ablla, ” e korrigjoi Neslihani. ” Destani ka qenë nga Rogova. Sidoqoftë, ishte Imeri ai që u shpërngul në banesën time dhe ai s’ kishte veçse morra. Eh, më raftë pika, më raftë!… Ta marrësh një tarillaq si Imeri ishte poshtrim i madh, po ai I kishte gishtërinjtë e gjatë. Ai hynte në një butik për hajgare, atrafëna bakmak, ama kur dilte përjashta xhepat i kishte plot me parfume, spraja e deodorante. Edhe kjo është e vërtetë. Ai më ka mësuar si ndërrohen çmimet e majazave… Mjerisht, nja dy vjet më vonë, edhe atij i erdh përgjegja negative dhe duhej të ikte nga Suedia… Ashtu mbeta vetëm dhe – dashur e padashur – duhesha ta gjej një tjetër…
N’ atë kohë kishte shumë shqiptarë në Malme, ama të pakët ishin ata që punonin. Të gjithë vidhnin nga pak dhe hanin bukën e Socialës. Ditën kërkonin, natën harbonin. Edhe sot më kujtohet Xhemali, Hyseni, Vedati, Bukuria, Urani, Arza, Lulëzimi… Luli ishte matrapaz i madh. Ai ngjishej me secilën grua. Natën me mua, ndërsa ditën, kur ikja në punë, ai ngjishej me Vjollcën. Deri sa e zura me presh në duar dhe e përzura nga shtëpia. Ai, ç’ është e drejta, s’ donte të ikte, po për fatin tim, erdhi Irfetja nga Jugosllavia dhe unë u shlirova prej atij morri.
” E mbaj mend atë verë,” tha Havishe ablla.” Irfetja është vajzë e rrallë.”
Tani edhe Neslihanit i qeshi buza.
” Eeeeh, askush s’ i bie në fije Irfetës,” tha ajo. Pakëz e hutuar, duke buzëqeshur. “ Njerëzit flasin lloj lloj gjërash për atë grua, ndërsa unë mendoj të kundërtën. Okej, ajo është tarakaçe e madhe, po zemrën e ka të florinjtë. E sakatoi ai mens i mallkuar. Kur e ka mensin, ajo ngjitet me secilin burrë. Një kohë shkonte edhe me Nevzatin, edhe me djalin e tij. Ke dëgjuar diçka të këtillë? Të ngjishesh edhe me babën, edhe me të birin. Bezbeli s’ i dilte vetëm njëri.”
” Unë besoj që janë shpifje,” tha Havishe ablla.
Papandehur edhe Qerime ablla u përzie në muhabet.
” Po atë xhipin, moj Hanko, ku e gjeti Irfetja?”
” Ku tjetër pos në disko,” tha Neslihani. Tani asaj i kishte ardhur qejfi në vend dhe s ’kishte nevojë për cigare. ” Ai xhipi, që thua ti, e donte shumë. Tranohej pas saj. Dhe kishte të drejtë se Irfetja është e pashme, gjysmë turke, bjonde, syshkruar… E donte aq shumë, sa donte të shkonte në Lund dhe të bëhej synet, po s’ di pse nuk e pranuan ata të Spitalit… Bezbeli ishte i madh në moshë dhe s’ donin komplikime. Atë kohë unë jetoja në Eslöv me Destanin. Ky ishte nga Suva Reka dhe kishte punuar gjithkund nga pak… Më së shumti e më së gjati në Gjermani. Ai më shumë interesohej për burra, se për gra dhe kjo ma rrasi frikën n’ asht… Merre me mend nëse e ka sidën ky qen, mendoja natën… Një ditë i mblodha rrobat dhe ika për në Malme. Këtu e ndija veten të sigurtë. Këtu, shyqyr Zotit, vetë i zgjidhja diskotekat, vetë i zgjidhja meshkujt dhe vetë e zgjidhja kohën kur dëshiroja të ledhatohem me ndonjë burrë… Malmja kishte përparësi të mëdha.”
” Ama edhe ti je hajvan i madh,” i tha Latife ablla. Gjithmonë i shanë shiptarët, a me shqiptarët i pjek lakrorët.”
” Ajo është e vërtetë,” tha tjetra. “ Unë pa shqiptarët s’ mundem të gjallëroj asnjë ditë. Ata janë tipa të rëndë. Ata janë aq të trashë dhe aq të humbur dhe aq xhelozë, sa mund t’ i futësh në cilindo grackë. Mjafton të ndalesh para një dyqani dhe t’ ia hedhësh sytë një unaze apo gjerdani – dhe atyre iu hynë gjarpëri në bark. Menjëherë donë ta bëjnë peshqesh. Kjo ka të bëjë me dobësinë e tyre për turqelesha dhe bosnjake. Juve s’ ju besohet, po shqiptarët ngordhin për një turqeleshë nga Gostivari apo bosnjake nga Dushanova. Ama grate e veta i trajtojnë si bërllok. Do ta marr Arsllanin si shembull. Atë natë që e takova në ”Al Paçino”, ai s’ kishte as një palë brekë të hajrit. Megjithate, për të na bërë mendjen kos mua e Irfetës, ai e kishte mbushur kuletën – naaah – plot me marka.
Hajt se ta dëfton qejfin, thash vetë më vete. E kuptova çfarë tipi ishte dhe ia prisha goxha do marka. Jo të gjitha bashkë, po pak nga pak. Herë duke blerë një hallkë, herë duke blerë një bylyzyk, herë duke blerë një unazë, herë duke blerë një palë këpucë të modës, po gjithmonë duke blerë gjëra të shtrenjta… Gjëra të rralla… Ashtu shkon harami. Ai s’ dogji veçse nja tridhjetëmijë mijë marka… Ishte aq idiot, saqë e gënjente veten se kisha qejf të bëja fëmij me të… Ama unë, pasi e ropa me themel, e denoncova në Polici. A bëra mirë? Nuk bëra, po s’ kisha çare. Po të mos e denoncoja, ai s’ ikte vullnetarisht.
Ate që e bëjnë shqiptarët, nuk e bëjnë popujt tjerë. Ju e dini që unë, herë pas here, kam shkuar edhe me turq. I pari prej tyre ishte Alixhani. Pastaj vjen Lutfiu. Edhe ky tregtar. Njeri i mirë. Shumë i mirë. Pas Lutfiut vjen Burhani. Kusura bakma, veç turqit kanë stil. Ata të ftojnë për drekë, të ftojnë për darkë, të japin raki, të japin kafe, por atë çast që e shohin se e ke me hile, përnjëherë e prishin miqasinë. Shqiptarët janë racë tjetër. Ata mundesh t’ i përdorësh për të mirë e për të keq. Mjafton t’ i ftosh në krevat dhe vriten me njëri tjetrin. Nuk luan rol se janë apo s’ janë të martuar. Të gjithë janë njësoj… Shikoe Arsllanin. Prej sëlargu duket që është qen i zgjebosur… Një rrugaç i rritur me speca e patate të hallkut… Çka se ai kurr nuk del nga shtëpia pa mobil e pa kuletë në dorë. Ai kurrë s’ prezantohet si rast social, po si politikan. Shkon nga shkon dhe gjithkujt i thotë që është anëtar i asaj Lëvizjes që e ka emrin e gjatë… O, unë s’ e dua atë Reshatin, madje e urrej me gjithë shpirt, po atë ditë që erdhi e ma këputi unazën nga gishti, kishte të drejtë. Çka leshin dija unë për atë kërmill të Bresalcës? Tek të nesërmen, kur e takova një shokun e tij, mora vesh se ai ka vjedhur pula dhe policia, për ta trembur popullin e ngratë, e kishin ngarkuar me speca dhe e kishin shetitur nëpër fshatëra tri ditë me radhë. Para mbrapa, me një dajrexhi që i binte dajres dhe i njoftonte njerëzit se ç’ kishte bërë ai fabrikante me kuletë të trashë.
Fy fan!.. Unë e dua Irfeten, e dua si motrën, po nuk e dua që konoshtiset me lloj lloj stupci. Është e vërtetë se as vetë s’ jam më e hajrit, por përpiqem të bëhem më serioze dhe të mos i lazdroj hajdutët e pulave. Hajdutët i trajtoj si hajdutë.
” Aty ke të drejtë,” tha Arza.” Njeriu, për mendimin tim, s’ duhet të bie aq poshtë si ca motra tona. Aq më tepër që jemi myslimane dhe i thejmë gjunjtë përpara Allahut, alejkum selam. Eh, moj Hanko, jeta është e shkurtër… Shumë e shkurtër…”
“Jeta është vërtetë e shkurtër, Havishe ablla,” ia ktheu nikoqirja. “ Mu për atë arsye njeriu duhet ta luajmë rolin që na ka caktuar Allahu, alejkym selam. Gruaja s’ duhet të jetë aq e trashë, sa ta lëshojë nëpër livadhe secili tarllahup e llafazan.”
Mu për ate kam vendosur të jetoj si kurvë, vazhdoi ablla. Jo ditë për ditë, siç bëjnë kurvat polake e rumune, po dy herë në javë. Turp, do të thoni ju. Aferim, do thonë qafirkat. Ju mund të thoni çka të doni, se pak më bën për atë punë, por unë s’ e kam ndër mend të jetoj sipas recetës së Arsllan Arnautit, Abdel Kerim Arapit apo Demir Kadri Kurdit. Jo, motra. Myslimanët donë të kenë edhe gra, edhe sherbëtore. Gratë e tyre duhet të robtojnë gjithë ditën e lume dhe, kur shkojnë te shtëpia, të ziejnë patate, të pjekin bukë, të lajnë tesha dhe të paguajnë porez në qoshe të krevatit. Unë kam provuar ta bëj atë punë, po s’ e kam kaluar provimin. Po ju dëftoj drejt: kam ngelë. Mu për këtë sebep – që i Madhi Zot na ka dhënë jetën dhe ajo është e shkurtër – njeriu duhet të jetojë si njeri. Nëse s’ mundem ta gjej një milioner, të paktën mundem të dal në disko e ta gjej një fakir. Këtu e tutje s’ më ha palla nëse është bërë synet apo jo. Unë dua të vallëzoj, të tundem dhe të bëj qejf. Ate po e bëjnë sllovenkat, bullgarkat dhe polaçkat. Dhe jo vetëm aq. Unë dua shpërblime. S’ prish punë nëse ato janë pare për ta marrë patentin, për të shkuar në kino, për ta blerë një unazë apo për të shkuar deri në Majorka. E di, e di qind për qind, që kjo s’ iu shkon për shtati myslimanëve tonë, po ata s’ i pyet kush në Suedi. Kur një burrë i shkolluar si Reshat Pallaska nuk do të dijë për të drejtat tona njerëzore, çka thonë të tjerët? Reshati është njeri i shkolluar, ka humor, ka kulturë, ka libra, por ka dhe mendime që t’ i prishin zorrët e barkut. Gjërat që dikur më dukeshin të këndshme, të sinqerta, njerëzore, atij i dukeshin dëngla.
Nuk ju besohet, po tre muaj me radhë e pata lutur të shkojmë në Slakthuset. Kështu quhet ajo diskoja ku shkojnë hajnat, pederët, lezbejkat e tektukët, po s’ pranoi të më çonte. Jo, donte të shkonim në Chez Elle, Kramer, Hilton ose Buk Kafeet, sepse atje shkojnë njerëz që flasin për libra, për teatër, por jo kështu si flas unë. Unë e kuptoja ate, po ai nuk po më kuptonte mua… As ai, as ata tjerët…
Pikërisht n’ atë çast kur Neslihani po e shtronte terrenin të dëftonte se çfarë do bënte të shtunën e ardhshme, Nadire ablla e bëri një gabim të rëndë. Ai ishte i rëndë dhe i pafalshëm, sepse ndodhi papritur dhe i la të gjitha pa gojë.
“ Mua po më dalin vetëm katërmbëdhjetë,” tha e lartpermendura duke u ngërdheshur.
“ Çka katërmbëdhjetë?” e pyeti Neslihani. Dukshëm e bezdisur nga ndërhyrja e tjetrës.
“ Meshkujt, pra,” ia ktheu ablla. ” Ata s’ janë nëntëmbëdhjetë, si paska thënë Reshati, por katërmbëdhjetë. Deri sa zotrote dëftoje për meshkujt e tu, unë i numroja në gishta, por nuk dolën më tepër se katërmbëdhjetë. Reshati paska dëftuar dëngla. Ti kurrë s’ i ke patur nëntëmbëdhjetë jarana, por katërmbëdhjetë. Po deshtët, mund t’i numëroj edhe një herë dhe do ta shihni që kam të drejtë,” tha ajo duke iu drejtuar atyre që ishin ulur në divan.
” Jo, jo, s’ ka nevojë.”
Asnjëra prej atyre që pak më pare kishin pirë kafe e kishin ngrënë biskota s’ ishte e interesuar për shifrat e asaj tatarajkës që tërë ditën e lume thurte çorapa dhe buzëqeshej me vetveten. Aq më tepër që Neslihani përsëri u nxirë në surrat dhe kishte filluar të vajtonte. Tani ato duhej ta merrnin me të mirë e ta trimëronin pakëz. Të paktën deri sa ta gjente një jaran tjetër. Fundja, për çka ishin shoqet, mos për ta trimëruar njëra tjtrën. Jeta ishte e shkurtër dhe ablla duhej t’ i luante të gjitha rolet që i kishte në qejf. Si aktore, ajo nuk ishte aq e fortë, por bënte çmos për ta pasuruar repertuarin e saj.
Ajo vazhdon ta luaj rolin e gruas fatkeqe dhe, me siguri, që do bënte emër, sikur gjuha e saj t’ ishte pak më e pastër dhe replikat e saj më të arsyeshme.

Shkruan: Ramadan Rexhepi