Pranë kthesave të reja në Kosovën Lindore

Përcaktimi për Autonomi, me Kosovë a Serbi?

Shkruan: Fatos Aliu

Distancimi i deklaruar subjekteve shqiptare të tri komunave të Preshevës, Medvegjës dhe Bujanocit, nga zgjedhjet parlamentare të Serbisë (PDSH, shoqata e asociacione tjera të kësaj treve), paraqet veprim të vetëdijshëm politik dhe kombëtar, veçanërisht në periudhën e tanishme të zhvillimeve politike rreth statusit të Kosovës.

Besohet se veprimeve të lartëpërmendura do t'i bashkangjitet edhe elektorati i subjekteve tjera të kësaj treve, duke i unifikuar më në fund qëndrimet në pajtim me vullnetin e deklaruar të popullit. Subjektet e vetëdijshme distancohen nga pushtuesi, e jo nga vullneti i popullit, votën e të cilit e kanë marrë, në kohën e sundimit të ish-Jugosllavisë.

Kjo bashkësi tashmë nuk ekziston. Pse duhet vazhduar me kaq nxitim në Serbi, sikur nuk paska zgjidhje tjera alternative dhe të natyrshme?! Tani, pas shpërbërjes së ish RF Jugosllavisë, është koha e rikthimit në gjiun e vullnetit të deklaruar të popullit për autonomi territoriale me të drejtë vetëpërcaktimi, për rikonfirmimin e vullnetit se në cilin sistem dhe me kënd dëshiron të jetojë, në parime të njohura të demokracisë direkte (nga populli). Një sistem të vetëpërcaktimit e rekomandojnë edhe konventat dhe aktet ndërkombëtare të Evropës dhe OKB-së.

Për ironi, por jo edhe për rastësi, strukturat e caktuara politike pro-zgjedhjeve serbe të kësaj treve, me dëshirë e paramendim, duke u shitur si "diplomatë" dhe "kooperative " me bashkësinë ndërkombëtare (për interesat e tyre ekskluzive pushtetore e të biznesit), nuk e panë të udhës të bëjnë as plane, as kushtëzime e kërkesa paralele me serbet e Kosovës!

Pjesëmarrja në zgjedhje në kuadër të Serbisë, është jo vetëm një presedan i panjohur i përcaktimit dhe njohjes së një shteti të riorganizuar okupues (me kushtetutë të re), por edhe distancim i kundërnatyrshëm nga entiteti dhe etniteti përkatës, nga përcaktimi i popullit të kësaj treve për autonomi territoriale me të drejtë ribashkimi me Kosovë, si pjesë lindore e saj, e ndarë artificialisht, arbitrarisht dhe dhunshëm nga trungu shqiptar.

Shqiptarët e komunave të Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës, me pjesmarrje në zgjedhje të Serbisë (për Serbi!), do të viheshin në rrezik të madh për të ardhmen e tyre e të territorit shqiptar. Deklarimi i partive pro-zgjedhjeve të Serbisë ishte paradoks i marrëzisë dhe lojë e rrezikshmërisë ekstreme për trojet dhe popullatën shqiptare në të ardhmen. Me këtë, në sy të botës, Serbisë do t'i hapej dera e zbatimit të politikave dhe praktikave të njohuara ekspanzioniste, si në Kosovë, Maqedoni e më gjërë.

Prandaj, argatët e këtyre politikave janë ekstremistët e vërtetë të tradhëtisë që duhet demaskuar e izoluar, e jo shtresën më atdhetare të sakrificës për çlirimin kombëtar, siç veprohet tinëzisht sipas planeve të UDB-së, gjithandej ku ata ndodhen, si në vendlindje edhe jashtë saj, në pamundësi kthimi nga ndjekjet e papushuara nga ana e regjimit të Serbisë. Këto janë politika të renegatëve mashtrues që me ndihmën e Serbisë zhvillojnë bashkëpunim e propagandë për ta helmuar popullin me virusin e pansllavizmit. Sikur nuk ka mjaftuar mësimi/pësimi nga historia e politikave dhe projekteve antishqiptare nga e kaluara?!

Subjektet e distancuara dhe ato që distancohen nga këto zgjedhje, kanë rast t'i hapin rrugë një procesi të ri politik-demokratik në këtë trevë, me nismat e reja, por deri më sot të sabotuara për Kuvend e Këshill Nacional. Për këtë duhet paraprakisht të frenohen epshet pushtetore e përfitimet materiale të individëve a grupeve që njollosin vlerat e kombit dhe identitetit shqiptar.

Prishtinë, 18 dhjetor 2006