Presheva ka më afër Tiranën se Beogradin

(Koment nga Koço Danaj)

Nuk behet fjale për distance kilometrike. Ashtu siç nuk bëhet fjalë për infrastrukture rrugësh. Behet fjalë për një distancë tjetër. Cila është ajo distancë? Bëhet fjalë për distancën kombëtare, distancën natyrale, distancën shpirtërore, distancën gjuhësore etj etj. Dhe kur merr parasysh këto lloj distancash, atëherë me plot të drejtë mund të thuash se Presheva ka shumë herë më afër Tiranën se sa Beogradin.
Po kjo dihet mund të thotë dikush apo disa. Është shumë e vërtetë që dihet, por është po kaq e vërtetë se shpesh herë harrohet. Po pse harrohet? Po ja përse: Shqiptaret në Luginën e Preshevës bojkotuan referendumin lidhur me kushtetutën serbe. Dhe me këtë bojkot ata treguan se nuk e njohin Ligjin themelor te shtetit serb. Që do të thotë se nuk e njohin vetë Serbinë si shtetin e tyre. Deri këtu janë dakord te gjithë, përfshire edhe politikanet shqiptare nga Tirana, Prishtina dhe Tetova.
Por paradoksi ndodh më vonë. Atyre që bojkotuan Ligjin themelor të shtetit serb, u thuhet të mos bojkotojnë pushtetin serb. Dhe kësisoj, politikanët shqiptarë të Preshevës u ndodhen nën një trysni nga Politikanet shqiptarë për te mos bojkotuar zgjedhjet e 21 Janarit. Ata u thirren në Tiranë, u thirrën në Prishtinë etj për këtë çështje. Atyre ju dërgua mesazh për vitin e ri edhe nga Presidenti i Shqipërisë për të marrë pjesë në zgjedhje. Fundi i trysnisë: Vetëm dy parti politike nga 5 të tilla pranuan të marrin pjesë në zgjedhjet e Serbisë. PDSH e drejtuar nga Ragmi Mustafa, LBD e drejtuar nga Jonuz Musliu dhe PDK nuk pranuan të marrin pjesë në zgjedhje. Për dijeni të lexuesit, PDSH dhe LBD janë dy nga partitë kryesore të shqiptareve. Ragmi Mustafa është kryetar i Bashkisë së Preshevës, që në zgjedhjet e fundit e fitoi postin e kryetarit me 64 përqind të votave.
Ndërsa Jonuz Musliu ka qenë përfaqësues politik i UÇPMB dhe kandidati kryesor për bashkinë e Bujanovcit. Në raundin e parë ai fitoi mbi 4000 vota. Por në raundin e dytë, për të mos lejuar fitoren e kandidatit të radikalëve serbë Svetisllav Svojemenovici dhe për të garantuar fitoren e përfaqësuesit shqiptar, Nagip Arifit, mbështeti këtë të fundit.
Akoma nuk dihet se sa shqiptare do të marrin pjesë. Sondazhet e para flasin se ata do ti bojkotojnë masivisht edhe këto zgjedhje, ashtu siç bënë me referendumin për kushtetutën serbe.
Çka u tha me sipër ka të bëjë me pohimin e faktit se politika shqiptare nuk arriti ti unifikonte ne qëndrime partitë politike të Luginës së Preshevës. Përkundrazi i përçau ato më shumë. Por jo vetëm kaq ; politika në Prishtinë dhe Tirane nuk ka lëvizur fare për ti ndihmuar politikanet e Luginës së Preshevës të krijojnë Këshillin Kombëtar Shqiptar. Deri më sot nuk ka pasur asnjë levizje lidhur me këtë institucion kombëtar shqiptar. Ndërsa pati shumë lëvizje lidhur me pjesëmarrjen në zgjedhje. Por jo vetëm kaq : Politika shqiptare ne Prishtinë, Tetovë apo Tiranë ka harruar se shqiptaret e Luginës së Preshevës në datë 24 Mars 1992 kanë zhvilluar një Referendum për Autonomi të Luginës dhe për të drejtë Bashkimi me Kosovën.
Është koha e rikthimit te kujtesës historiko-politike. Ata që flasin çdo ditë për pavarësinë e Kosovës duhet më në fund ta kuptojnë se kjo pavarësi garantohet në Preshevë më shumë se në ndonjë vend tjetër. Ata qe flasin çdo ditë për liritë dhe të drejtat e shqiptarëve në Maqedoni, duhet më në fund ta kuptojnë se këto liri dhe të drejta nuk mund të copëzohen pjesë pjesë, ato mund dhe duhet të realizohen tërësisht. Problemi shqiptarë ka veçoritë e tij në vende të ndryshme të rajonit. Por ai ka edhe të përbashkëtën e tij që do të thotë se ne rikonfigurimin e rajonit, shqiptarët duhet të jenë bashkë. Në 28 Nëntor 2006, Presheva dhe gjithë Lugina festoi me madhështi Festen e shpalljes së Shqipërisë Natyrale në 28 Nëntor 1912. Me këtë festë, shqiptarët në Luginë treguan se Tiranën e kanë shumë më afër se Beogradin.
Është një aspirate që kërkon të shndërrohet në realitet. Dikush në Tiranë, Tetovë apo Prishtinë, ndoshta edhe nuk ka fuqi ti ndihmoje. Por nuk duhet ti pengojë apo ti ngatërrojë. Prandaj po e mbyllim ketë analize me një titull pikture të Salvador Dalise : Lërini djemtë të shkojnë tek Nena.