Portreti i Muhamedit a.s.

Ulvi Fejzullahu


Të nderuar lexues!

 
Po i referohemi koleksioneve të hadithit që na ofrojnë përshkrimin e tipareve karakteristike dhe të përgjithshme të figurës profetike.
Atëherë t’i përjetojmë këto përshkrime.
Ummu Mabed El-Huzai e përshkruan Muahmedin lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi të, duke thënë:
“Pastërti e pashoqe. Me fytyrë bujare, të ndritshme dhe të çiltër. Me sjellje të mirë. Nuk ka trup të madh e as kokë të madhe. Është i bukur dhe tërheqës. Me sy të zi, me shikim të thellë të rre¬thuar me qepalla të dendura dhe të gjata. Në zërin e tij ndihet ngjir¬je. Me qafë të gjatë. Symadh. Me vetulla të gjata e të bu¬¬kura, as të holla e as të trasha. Me flokë shumë të zinj. Kur hesht, e shquan qëndrimi dinjitoz dhe maturia, e kur flet, e frymëzon shkëlqimi dhe eleganca. Njeriu më i bukur dhe më elegant prej së largu, e edhe më i bukur dhe më tërheqës prej së afërmi. Me logjikë të pastër (të kulluar) dhe rezonim të këndshëm. Dhuntia e të folurit të tij si varg margaritarësh. I matur. Modest. As trup shkurtër, që të mos vërehet, as trupgjatë, që të dallohet. Më i pashmi në mesin e tre vetëve. I fuqishëm. Ka shokë të përzemërt dhe modest. Kur flet, e dëgjojnë. Kur urdhëron, garojnë për ta kryer urdhrin. I shër¬bej¬në, e nderojnë dhe i janë besnik. I dashur dhe gjithnjë i mbrojtur. Nuk është i ngrysur e as i vrenjtur. I shoqërueshëm. Me sjellje të bu¬kur. I kujdesshëm ndaj bashkëbiseduesit.”
Ali (Allahu qoftë i kënaqur më të), përshkruan Muahmedin (lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi të) duke thënë:
“Nuk ka qenë shtatlartë e as shtatshkurtër e trashalluq. Ka pasur trup mesatar. Flokët nuk i ka pasur të shkurtër e dredha-dredha, e as të gjatë e të drejtë, por i ka pasur gjysëm kaçurrel. Nuk ka qe¬në i trashë, nuk e ka pasur nofullën të dalë e topolake. Ka pasur fy¬tyrë paksa të rrumbullakët, me ngjyrë të bardheme. Sytë e zinj e të mëdhenj, qepallat e gjata e të dendura, shpatullat e gjera, duart dhe këmbët të ndërtuara bukur dhe pa qime, nuk ka pasur qime as në trup. Ka pasur gishtërinj të trashë në duar dhe në këmbë. Kur ec¬te, dukej sikur shkonte tatëpjetë kodrinës. Kur kthehej, kthehej me tërë trupin. Në mes të shpatullave ka pasur vulën e pejgam¬berisë, shenjë që e kanë pasur dhe Pejgamberët e tjerë para tij. Kishte shtrëngim dore të fuqishëm. Kishte qëndrim burrëror, bisedë të sin¬qertë dhe të rrjedhshme. Ka qenë njeri i cili i respektonte marrë¬veshjet dhe kontratat. Kishte natyrë të butë dhe sjellje fisnike. Kur e shihte dikush rastësisht, ndiente ndaj tij respekt të thellë. Kush shoqërohej me të, e donte dhe e çmonte atë. Kush e për¬sh¬kruan¬te, thoshte: “Nuk kam parë as para tij e as pas tij dikënd që i për¬ngjan atij. Lavdërimi dhe shpëtimi i Allahut qofshin mbi të”
Amër ibën Maliku (Allahu qoftë i kënaqur më të) ka thënë:
“I ka pasur pëllëmbët e gjera. Ngjyra e lëkurës së tij ka qenë e freskët, as e bardhë as e vrugët. Flokët i ka pasur të zezë dhe vetëm ndoshta njëzet qime të thinjura në kokë dhe në mjekër.”
Enesi (Allahu qoftë i kënaqur më të) thotë:
“Ka pasur shumë pak qime të thinjura në kokë, në tëmtha.” Kurse në një transmetim tjetër qëndron: “Në kokë ka pasur pak flokë të thinjur.”
Xhabir ibën Semereti (Allahu qoftë i kënaqur më të) ka thënë:
“E kam parë në natën me hënë të plotë. E shikoja Resulullahun (lavdërimi dhe shpëtimi i Allahut qofshin mbi), pastaj hënën Resulullahu (lavdërimi dhe shpëtimi i Allahut qofshin mbi të) ishte në kaftan të kuq dhe erdha në përfundim se për mua Resulullahu (lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi) është më i bukur se hëna.”
Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur më të) ka thënë:
“Kurrë në jetën time nuk kam parë diçka më të bukur se Resulullahun (lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi). Dukej sikur dielli lundronte në fytyrën e tij. Nuk kam parë askënd që mund të ecë më shpejtë se Resulullahu (lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi). Dukej sikurse toka shpejtonte nën të, ne lodhe¬shim për ta arritur, ndërsa ai ishte i palodhshëm.”
Kab ibën Maliku (Allahu qoftë i kënaqur më të) thotë:
“Kur gëzohej, fytyra i shëndriste sikur të ish¬te një copë hëne.”
Enesi (Allahu qoftë i kënaqur më të) thotë:
“Kurrë nuk kam prekur as mëndafsh e as kadife më të butë se duart e Resulullahut (lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi). Kurrë nuk e kam hetuar erën e djersës apo ndonjë kundërmim të keq.” Në version tjetër qëndron: “As amberit as miskut nuk i vinte erë më e këndshme se e lëkurës së Resulullahut (lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi).”
Ebu Xhuhejfe (Allahu qoftë i kënaqur më të) thotë:
“E kam vënë dorën e tij në fytyrën time. Ishte më e ftohtë se bora dhe më aromatike se misku.”
Në mes të shpatullave ka pasur shenjën, vulën e pejgamberisë, të madhe sa një vezë pëllumbi, ngjyrë trupi e që ishte më afër kockës së shpatullës së majtë, e madhe sa një leblebi e madhe.