Bingo në qytetin tim të lindjes

Ferid Selimi

Sa pyje male, fusha me lule, kroje të argjendta. ka vendi im. Burra vigana, djem si petrita, gra vasha të bukura ka vendi im... Dhe......Ku çelin zymbylat e  këndojnë bilbilat si në vendin tim...  

1.

Janë këto vargje nga kënga që e këndonim në fëmijëri e që më përcjellin edhe sot e kësaj dite, pas sa e sa viteve, kur gjendem vetëm nja dy orë larg qytetit tim të lindjes, por që mezi që arrij të kaloj një vikend në muaj, aty. Ditëve të verës, kaloj më tepër kohë, gati për çdo fund javë, por në ditët e ftohta të dimrit, ndodh që me muaj të tërë të mos shkoj fare.

Por, ama, ëndrrat më dërgojnë çdo natë dhe unë ashtu i mallëngjyer për ato sokakë mbase të lënë shkret, bashkëbisedoj dhe frymoj me ta. Dhe sa herë që arrij në qytetin tim të lindjes mbushi mushkëritë me ajër të freskët dhe me aromën më të dashur të vendlindjes. Ai ajër më mban gjallë deri në pikëtakimin e ardhshëm me të.

2.

Sot, derisa ecja rrugëve të qytetit tim të lindjes seç më zunë sytë një pano të madhe dhe në të: “Jeni për mua? Atëherë votoni numrin tim”. Ishte ky një mesazh që kish dhënë një mik imi në një pano të vënë në disa vende ose më mirë të them në vendet më të dukshme të qytetit tim të lindjes.

Fytyra e tij e buzëqeshur me zor dhe e drejtuar kah fytyrat e qytetarëve të brengosur për jetesë e që lëviznin frikshëm nëpër rrugë, duke numëruar e herë duke ngatërruar hapat nëpër trotuaret e gjysmëzëna me vetura të parkuara e me mendjen te “sigurimi i idares” ndodh që të mos e kishin vërejtur atë “syret” të mikut tim që në dorë mbante një top në formë globi a mbase edhe topi të “Bingo”-s, me numrin përkatës. Vetëm duhej lexuar, mbajtur mend atë numër dhe të bëhet një “tik” në ditën e votimeve.

...dhe bingooo....bingooo... bingo....

3.

E shikova panonë që ishte vendosur në një nga rrugët kryesore të qytetit tim të lindjes dhe disi m’u bë qejfi që lexoja diçka të tillë. E theksoj “në rrugët e qytetit tim të lindjes”. Disi ma thotë zemra ta përsëris sa herë që flas ose përmend ndonjë fenomen a dukuri. Sepse, menjëherë marr shembullin dhe e krahasoj me atë. Një ndodhi që ka ngjarë diku me atë që po ngjan ose ka ngjarë në qytetin tim të lindjes.

Është qytet i mirë dhe i dashur. Ka rrugë të ngushta por ama të mira dhe ka pamje të bukur. Nga ana veriore kodra të zhveshura. Nga ana perëndimore male të larta me drunj i lisa të lartë dhe nga ana lindore po ashtu me kodra të përziera. Vetëm nga ana jugore shihet një fushë e madhe e larg-larg, diku me kilometra shihen kodra të tjera. Rreth tij janë kodrat e qyteti im mu në mes si një oazë a ishull i rrethuar në të tri anët me tokë. Kështu është qyteti im. 

4.

Sa herë që shkoj në qytetin tim të lindjes, më kaplon një dridhmë. Ajo dridhmë më vjen nga malli për të. Edhe guri e druri më bëhen më të afërt, më të dashur...

Por, le të kthehemi te panoja dhe te mbishkrimi i mikut tim të fëmijërisë.

Merreni me mend, ai, (do të thotë miku im i shkollës) kish kandiduar për një funksion të lartë dhe u drejtohej qytetarëve me fjalët: “jeni për mua? Votoni numrin tim”.

Sesi m‘u kujtua një anekdotë e një funksionari të lartë amerikan që me vite të tëra kish qenë kryetar i dhomës në Kongres (është fjala për Tip O’Nil). Kur ai kishte kandiduar për një vend në bashkinë e tij, në fillim të karrierës së tij politike, iu kishte ofruar një fqinje dhe i kishte thënë: Tip, nesër janë votimet. Unë do të shkoj dhe do të votoj për ty, edhe pse nuk ma ke kërkuar votën. E pse të ta kërkoj? Ia kishte pritur ky. Në dimër ta kam heq borën nga oborri. Në verë ta kam kositur barin në kopsht... Po, por, megjithatë është mirë kur kërkohet vota. Disi votuesi e ndjen se vlen diçka?... i kishte thënë fqinja...

Tip O’Nil, më pas shkruan që ai kishte qenë gabimi i tij i parë e që e kish bërë në mënyrë të pavetëdijshme. Duhet kërkuar vota, thoshte ai.

5.

...Dhe kur e pashë panonë, në vete mendova: “Janë civilizuar edhe këtu te ne. Kërkojnë votën e qytetarit”. Sepse, më parë nuk e kishin praktikuar një gjë të tillë. Fotografitë i ekspozonin nëpër mure të ndërtesave (si të maturantëve), por ama, publikisht nuk kërkonin votë. Kjo, sepse kishin militantët e tyre që brenda natës ose në ditën kur votohej, siguronin votën e qytetarëve edhe atëherë kur nuk kishte votues të mjaftueshëm. Shpesh ka ndodhur që të numërohej edhe vota e dikujt që nuk votonte fare. “Për inat, ia kam rrethuar emrin...” pata dëgjuar të ketë thënë një militant i një partie pas një votimi, ku dikush nuk kishte kryer obligimin qytetar- votimin. Kështu ishte njësoj: dole ose jo në votime, emri yt rrethohej si votues dhe vota i shkonte kandidatit që preferonte iks anëtari i komisionit të votimit. Shpesh ajo votë e pa hedhur fare, gjendej në kutitë e votimit në favor të kandidatit që nuk kish konkurrencë.

E kuptoja rëndësinë e votës sime si atëherë ashtu edhe sot, por mënyra e caktimit të kandidatit nuk më pëlqen dhe ja që as dua të dal të votoj. Por, sidoqoftë, dola a jo, kandidati i “duhur” fiton që ç’ke me të. Dhe prapë nuk mësojmë nga pësimi ynë. Do të duhej dalë në votime dhe do të duhej votuar atë që është më i miri.

Por, assesi të mësohemi...

6.

...Dhe deri sa ecja rrugëve të qytetit, mërmërisja në vete: “A thua paskan ndryshuar politikanët tanë. Paskan marrë mësime nga perëndimorët dhe nga amerikanët”.  Apo mbase e kanë vetëm fasadë e cila do të “derdhej” posa të bjerë një rigë shi, si fasada e qereçit të shtëpive të vogla e të vjetra të qytetit tim të lindjes para dyzet viteve e që nuk ekzistojnë më. Ato shtëpi një katëshe të lyera me llaç e më pas me qereç e që ishin të mbuluara me qeremide të maxhupit. Nuk do të harroj të them që ato shtëpi izoloheshin me një llaç të kaltër nja gjysmë metri nga toka për ta mbrojtur nga lagështira.

Po ja që tani më nuk ka shtëpi të tilla. Ato janë zëvendësuar me shtëpi e pallate tre katëshe e ndërtesa pesë katëshe.

Por, njerëzit... ata mund të them që janë të njëjtit. Gjenerata më të reja, por ama mentaliteti i njëjtë. Ai provincial.

Provincial?... ama të kulturuar.

Ja si krejt bota demokratike kërkojnë votën e qytetarëve. Janë disi më të pispillosur, të krehur e të veshur mirë e nganjëherë jo edhe me zgjedhje të mirë, sepse nuk janë mësuar të veshin kostume të shtrenjta e të mira, por ç’e do, janë të qytetit tim dhe nuk kam ku t’i çoj. Kërkojnë votën “për ndryshime dhe për ecje përpara”.

Derisa të parët premtojnë integrimin në Evropë, të dytët premtojnë bashkim kombëtar, ndërsa krejt këto premtime ua japin elektoratit në zgjedhjet lokale për këshilltarë komunal e për kryetar komune, ku më së shumti që u shkon fjala është “komunalit”. Ç

Uh harrova, mund të zgjedhin edhe drejtorë të shkollave, Çerdhes, Entit Social, Shtëpisë së Kulturës, TV-pa licencë, Bibliotekës, Shtëpisë së Shëndetit...

7.

Dhe merreni me mend, premtojnë integrimin në Evropën e bashkuar dhe bashkimin kombëtar. Bashkëqytetarët e mi i dëgjojnë në heshtje këto “premtime” dhe ngopen me fjalë boshe. Dhe kur vjen dita e votimit, atëherë luhet lojë e dreqit...

E këngës së fëmijërisë që e përfola në fillim, do t’i shtoja edhe vargun:

Sa premtime të ëmbla ka n’qytetin tim të lindjes...

vazhdon...